Een coachgesprek

Soms kan het snel gaan. Sneller dan je verwacht.
Zo had ik laatst een coachee waarbij het enkele maanden duurde voor ik de eerste afspraak had.
Hij wilde schijnbaar wel maar kon geen datum afspreken en stelde dit steeds uit.
Ondertussen toch wel nieuwsgierig geworden vroeg ik hem in een berichtje: “wat houdt je nu eigenlijk tegen.”

2 weken later zaten we aan tafel voor het intakegesprek. Onderuitgezakt zat hij tegenover mij.
Met een houding van: ‘eigenlijk hoeft het allemaal niet, het heeft toch geen zin, life sucks.’
Na de kennismaking vroeg ik hem: “vertel je verhaal en wat verwacht je van mij”.

Hij begon te vertellen dat zijn werk hem niet meer beviel.
Veel te veel onregelmatige werktijden, laag salaris en weinig doorgroeimogelijkheden.
Hij had een MBO opleiding en bij sollicitaties bleek dat vaak te laag te zijn.
Elke keer werd hij afgewezen, meestal al in het voortraject, en mocht hij toch een gesprek krijgen,
dan liep dat steeds uit op niets.
Hij zou in de kracht van zijn leven moeten staan, maar nu al zwaar gedemotiveerd.
Hij straalde het aan alle kanten uit. Toch zag ik glans in zijn ogen en soms een twinkel.
Na ongeveer drie kwartier met elkaar gesproken te hebben,
wat inhield dat hij voornamelijk sprak en ik zoveel mogelijk gerichte vragen stelde:
“wat wil je?,… wat is je droom?,… wat kun je?,… wat houd je tegen?,…
Aangevuld met de nodige doorvraag vragen, zag ik iemand zitten die zich zelf naar beneden haalde,
niet meer gemotiveerd was en daardoor vast zat.
Jammer, ik zag een duidelijke prater die goed uit zijn woorden kwam en genoeg in zich had om
succesvol te zijn in wat hij wilde.
En passant vertelde hij ook nog even dat hij die middag een sollicitatiegesprek had.
Maar dat zou ook wel weer niets worden. Waarop hij nog meer onderuit zakte.
Dit even aangekeken hebbende, ging ik hem spiegelen en een beetje provoceren.
Ook ik ging onderuit gezakt zitten en zei: “Nee, dat zal ook wel weer niets worden,
volgens mij wil je het ook helemaal niet. Man, man, dat je nog solliciteert.
Het heeft toch helemaal geen zin. Trouwens als ik die werkgever was zou ik je ook niet aannemen.“
Als door de bliksem getroffen veranderde zijn houding. “ hoe bedoel je?”
Ik: “ je zit erbij als een zoutzak, uitgeblust en totaal ongemotiveerd.
Hoe vind je dat ik er nu bijzit, ziet dat er positief uit? Zou jij mij aannemen in deze houding?”
Hij ging onmiddellijk rechtop zitten en zei, enigszins schaamtevol: “Nee, waarschijnlijk niet”
Ik: ”Waarom niet?
Ik zag hem in diep gepeins verzonken, waarna hij opkeek, en zei: “Ik denk dat ik het begin te begrijpen.”
Hierna hebben we het gehad over positiviteit en hoe je te presenteren, welke houding je moet aannemen,
hoe je kijkt en het gebruik van o.a. je handen tijdens het gesprek om zelfverzekerd en overtuigend over te komen.
Na 1,5 uur ging hij de deur uit. Eigenlijk duurt een gesprek een uur. Maar ik vond dat ik hem na één uur
niet kon laten gaan. Er hing, door de sollicitatie, te veel vanaf.

Twee dagen later kreeg ik en app: “Yesss!, Ik ben door naar de volgende ronde.
3 weken later nog een app: IK BEN AANGENOMEN, ZO GAAF! Thanks!!
Tja, niets verdient, maar wel voldoening. Ik bedoel maar, soms kan het snel gaan. Sneller dan je verwacht.