Dagdromen

Na een lange wandeling eindelijk even zitten. De thermofles komt tevoorschijn voor een bakkie.
Wat een uitzicht!
Langzaam glijdt mijn blik naar de horizon en neem ik een overweldigende omgeving waar.
Vanachter een wuivende rietkraag, uitkijkend over het 'Lago de EnsueƱo', zie ik een ruig, kaal en woestijnachtig landschap met daarachter bergen en toppen bedekt met sneeuw.
Altijd is het mijn wens geweest.
Een reis door Zuid-Amerika om op de hoogvlaktes het onbekende tegemoet te lopen.
En nu zit ik ernaar te kijken.
Hoe vreemd kan het lopen.
Ik glunder en grijns opgewonden.
Morgen misschien het meer oversteken en de andere kant ontdekken?

Hey, ... drink jij je koffie nog op of zit je weer te dagdromen. Ik kijk mijn lief aan met een dromerige blik en realiseer mij dat ik weer met twee voeten op aarde land aan de rand van de Noorderplassen in Almere met aan de horizon een prachtig wolkendek. En toch ... ontvouwt er zich iets.

Hoe zit het met jou, droom jij nog steeds en zie jij nog steeds kansen. Of sta jij aan de rand van een afgrond en kijk jij in de diepte. Zo ja, dan wordt het tijd dat we eens gaan praten.