De marathonloper

Leeftijd is slechts een getal

Dit is mij vandaag weer duidelijk geworden na een gesprek met iemand die ik tegenkwam.
We raakten aan de praat en het ging al snel over bewegen en je tevreden voelen. Ik vertelde dat we veel wandelen en dat afstanden rond de 20 km voor ons normaal zijn. Hij vertelde, met een grijns, dat hij ook veel liep, maar dan marathons.
"Oké, leuk!" ... "en dat doe je regelmatig?"
"Ach, op het moment zo'n 2x in de week".
"Wat? ... 2 x in de week?"
"Ja, ik heb ze overal in de wereld gelopen. Ik voel mij daar heel goed bij en heb er plezier in". "Door corona zijn helaas de internationale lopen gecanceld, dus doen we het nu in de omgeving op een vast parcour".
"Oké", (de verbazing sloeg toe) "hoeveel heb je er ondertussen gelopen?"
"Nou, morgen heb ik mijn 948ste marathonloop".
"Excuse me ... 948?"
"Wauw!", ik was volledig perplexed. "Man dat is een topprestatie".
"Mwah! t'is wel geinig en ik vind het leuk, het houdt me jong".
"Geinig?" ... "Hoe oud bent u eigenlijk?" ( Ik begon ineens u te zeggen)
"Uhh ... 72!"
"Maar wel altijd gezond geweest?"
"Ach, wat zal ik zeggen, wat kleinigheden gehad".
"Kleinigheden, ... Zoals?"
"2 hartoperaties en een kunstheup".
(stilte ...) "Hoe lang gaat u nog door?"
"Tot het op is".

3 dagen later loop ik mijn wandeling te doen in de regen waarbij mij een hardloper tegemoet komt in een gestaag tempo. Ik kijk op van onder de paraplu en zie de marathonloper, met een volle grijns, voorbij schieten. Gelijktijdig zeggen we: Hoi! om vervolgens onze weg te vervolgen.

Hoe zit het met jou. Laat jij je leven leiden door je leeftijd, of realiseer jij je dat de beste leeftijd de leeftijd van dit moment is, omdat je op dit moment de beste mogelijkheden hebt om te worden wie je wilt zijn.